tag:blogger.com,1999:blog-70235410638039824812012-02-16T18:49:47.754-08:00openWichitahttp://www.blogger.com/profile/06044400098733419690noreply@blogger.comBlogger51100tag:blogger.com,1999:blog-7023541063803982481.post-14064571333957041622009-03-13T20:52:00.000-07:002009-03-13T20:54:03.603-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_1NNzDw6PCXw/SbsqRC9mxKI/AAAAAAAAAI4/wsNXI8dKNcU/s1600-h/sea.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 238px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_1NNzDw6PCXw/SbsqRC9mxKI/AAAAAAAAAI4/wsNXI8dKNcU/s320/sea.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5312886657755038882" /></a><br />เราต่างคิดว่านี่คือแรงปารถนา <br />นี่คือแม่เหล็กก้อนมหึมาที่ต้องแรงดึงดูดของโลกยามใกล้กัน <br />รัก...คืออะไร <br />ใคร่..เท่านั้นที่ฉันรู้จัก<br />ฉันตื่นขึ้นมากับความรู้สึกเบาโหวง <br />ความหนักแน่นของความเป็นผู้หญิงหล่นหายไปพร้อมกับรสชาติการร่วมรักอันดูดดื่ม<br />ฉันพยายามจัดมันให้ถูกที่ถูกเวลา แต่ตอนนี้ฉันมั่นใจว่ามันรุกรานหัวใจฉันทุกครั้งที่นึกถึง<br />รัก...คืออะไร<br />คำถามกวนใจที่จิตใต้สำนึกของฉันพยายามแดกดันให้ฉันนึกถึงคำๆนี้<br />ฉันลุกขึ้นจากอ้อมกอดของใครบางคน สูตรสำเร็จของความใคร่อยู่ตรงนี้<br />เมื่อคุณลุกออกจากมันจงอย่าหันกลับไปมองหรืออาลัยกับสิ่งที่เกิด<br />จงเดินออกไปอย่างสง่าผ่าเผยประหนึ่งว่าเกมส์นี้มีแต่ผู้ชนะ<br />ฉันมั่นใจว่าเกมส์ของความรักทุกคนต้องมีวันแพ้ ผิดกับเกมส์ของความใคร่คุณคือผู้ชนะเสมอ<br />และถ้าคุณยังไม่สามารถเปิดใจรับคำว่าแพ้ได้ จงอย่าวิ่งไล่ตามหาคำตอบว่ารัก...คืออะไร<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7023541063803982481-1406457133395704162?l=wichita1.blogspot.com' alt='' /></div>Wichitahttp://www.blogger.com/profile/06044400098733419690noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7023541063803982481.post-34506612088316515322008-07-01T07:24:00.000-07:002008-07-01T07:46:57.992-07:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Ar4_kU7BQLM&hl=en"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/Ar4_kU7BQLM&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7023541063803982481-3450661208831651532?l=wichita1.blogspot.com' alt='' /></div>Wichitahttp://www.blogger.com/profile/06044400098733419690noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7023541063803982481.post-793683000409879792007-10-17T03:07:00.000-07:002007-10-17T03:07:36.598-07:00<a href="http://bp3.blogger.com/_1NNzDw6PCXw/RxXQStH6tKI/AAAAAAAAACU/jXtljS2_h9I/s1600-h/_pic_dream_kawabata2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5122229170972832930" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_1NNzDw6PCXw/RxXQStH6tKI/AAAAAAAAACU/jXtljS2_h9I/s320/_pic_dream_kawabata2.jpg" border="0" /></a><br /><div>หนังหลายเรื่องมีอิทธิพลต่อชีวิต หนังที่ทรงพลังต่อการเจริญเติบโตท่ามกลางกระแสโลกทุนนิยมสำหรับฉันก็มีมากมายเช่นกัน all about lilly chou chou ฉันยอมรับว่าฉันรู้จักเธอช้าไป ฉันได้สดับรับฟังงานเพลงของ lilly chou chou ประมาณ1ปีเศษ แต่หนังเรื่องนี้ฉันกลับดูมันซ้ำไปซ้ำมาในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เพียงเพราะฉันอยากเข้าไปในอีเธอร์ ของเธอ สิ่งที่เธออ้างว่า เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเธอ เป็นสิ่งที่ห่อหุ้มความเป็นเธอไว้ <strong><span style="font-size:130%;">แต่บทสุดท้ายของหนังกลับบ่งบอกว่าในความมั่นคงของอีเธอร์นั้นกลับมีแต่ความว่างเปล่า</span></strong> ฉันว่ามันสะท้อนสิ่งที่ฉันเคยเป็นอยู่ ครั้งหนึ่งฉันสร้างบางสิ่งบางอย่างห่อหุ้มตัวเองไว้ ฉันมักจะอ้างว่านี่เป็นฉันเป็นโลกส่วนตัวของฉัน โลกที่มีฉันนั่งอยู่เพียงคนเดียว โดยไม่มีใครเข้าใจ ซึ่งก็รวมถึงตัวฉันเองด้วย ฉันเฝ้าตั้งคำถามมากมายผ่านสิ่งแวดล้อมที่พบเจอและทุกครั้งก็ยอมจำนนกับคำตอบ ฉันกล่าวอ้างถึงปรากฎการณ์นี้บ่อยครั้ง บางทีฉันจัดวางมันอย่างถูกที่ถูกเวลา แต่บ่อยครั้งที่ฉันเฝ้ามองดูพฤติกรรมของตัวเองเงียบๆและฉันก็จำนนต่อความรู้สึกอ่อนไหวที่เลี่ยงอย่างเสียไม่ได้ ฉันอ่อนไหวเกินกว่าที่จะนั่งอยู่ในโลกนั้น มันไม่ใช่เลยไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องการ หากครั้งหนึ่งฉันกล่าวอ้างว่านี่คือ ชีวิตฉัน เชื่อฉันเถอะ " <strong>ฉันโกหก</strong> " เหมือนตอนจบในหนังเรื่อง แด่เธอ lilly chou chou</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7023541063803982481-79368300040987979?l=wichita1.blogspot.com' alt='' /></div>Wichitahttp://www.blogger.com/profile/06044400098733419690noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7023541063803982481.post-12271766080542531042007-10-17T01:52:00.000-07:002007-10-17T01:52:50.181-07:00<a href="http://bp0.blogger.com/_1NNzDw6PCXw/RxXMl9H6tHI/AAAAAAAAAB0/yl_7zo9lq3Y/s1600-h/lily.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5122225103638803570" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_1NNzDw6PCXw/RxXMl9H6tHI/AAAAAAAAAB0/yl_7zo9lq3Y/s320/lily.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://bp3.blogger.com/_1NNzDw6PCXw/RxXC7tH6tGI/AAAAAAAAABs/7z-WvbnY5U0/s1600-h/tropical.jpg"><span style="font-size:130%;color:#003300;"></span></a><span style="font-size:130%;color:#003300;"></span><span style="font-family:lucida grande;"></span><div align="left"><br /><br /><br /></div><div align="left"><span style="font-family:lucida grande;font-size:100%;color:#003300;">เธอ....... การเดินทางสิ้นสุดลงแล้ว ฉันเดินมาถึงทางตัน ทางที่ใครหลายคนตัดสินใจ ไปจากสิ่งที่เรียกว่าความสัมพันธ์ </span><span style="font-family:lucida grande;font-size:100%;color:#003300;">ครั้งหนึ่งในหนังเรื่อง the hours บอกไว้ว่า เราต่างจัดปาร์ตี้เพื่อบดบังความเหงา เธอ....เธอเหงาหรือไร </span><span style="font-family:lucida grande;font-size:100%;color:#003300;">หากว่าความเหงามันแค่ถูกบดบังแต่มันยังอยู่ ประโยชน์อะไร หากเธอชดเชยมันด้วยความรู้สึกที่ต่างไป </span></div><div align="left"><span style="font-family:lucida grande;font-size:100%;color:#003300;">เธอ...คนเราไม่อาจเดินพร้อมกัน เราอาจเดินตามกัน หรือ อยู่คนละเส้นทาง แต่เธอ....เราต่างต้องมีเส้นทางของตัวเอง </span><span style="font-family:lucida grande;font-size:100%;color:#003300;">เส้นทางที่ถูกเลือกโดยความรู้สึกข้างใน เธอ...พ่อฉันสอนว่ามนุษย์เกิดมาเพื่อเดียวดาย ฉันว่ามันจริง........</span><span style="font-family:lucida grande;font-size:100%;color:#003300;">แล้วเธอละ.............</span></div><div align="left"><span style="font-family:lucida grande;"><span style="font-size:100%;"><span style="color:#003300;">ครั้งหนึ่งฉันคิดว่าฉันเป็นคนพิเศษ ด้วยความคิดที่แปลกแยก แต่ไม่เลย ฉันคือคนทั่วไป ฉันมีชีวิตเพียงเพื่อตัวฉันเองและความเดียวดาย </span><span style="color:#003300;">แต่เธอ.....ทุกคนต้องมีหนทางที่จัดการกับความเดียวดาย </span></span></span><span style="font-family:lucida grande;font-size:100%;color:#003300;">ที่สำคัญการอยู่คนเดียวไม่ได้หมายถึงความเหงาเงียบ </span><span style="font-family:lucida grande;font-size:100%;color:#003300;">แต่การมีใครซักคนก็ไม่ได้หมายความว่าจะพ้นจากความเหงาเงียบ</span><span style="font-family:lucida grande;font-size:100%;color:#003300;">เช่นกัน ตราบใดที่ยังไม่ค้นพบตัวเอง..........</span></div><div align="left"><br /></div><div align="left"><span style="font-family:lucida grande;"><span style="font-size:130%;"><span style="color:#003300;"></div></span></span></span><div align="left"><br /></div><div align="left"><span style="color:#003300;"></span></div><div align="left"><br /></div><div align="center"><span style="font-size:130%;color:#003300;"></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7023541063803982481-1227176608054253104?l=wichita1.blogspot.com' alt='' /></div>Wichitahttp://www.blogger.com/profile/06044400098733419690noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7023541063803982481.post-79952940459366049762007-09-27T19:49:00.000-07:002007-09-27T19:49:09.419-07:00<a href="http://bp2.blogger.com/_1NNzDw6PCXw/RvxqM_RJluI/AAAAAAAAABA/Jj26NTvRRIo/s1600-h/images.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5115080048160380642" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_1NNzDw6PCXw/RvxqM_RJluI/AAAAAAAAABA/Jj26NTvRRIo/s320/images.jpg" border="0" /></a><br /><div><a href="http://bp2.blogger.com/_1NNzDw6PCXw/Rvxnb_RJltI/AAAAAAAAAA4/8yKJBuCF0Bo/s1600-h/Picture+0641.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5115077007323535058" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_1NNzDw6PCXw/Rvxnb_RJltI/AAAAAAAAAA4/8yKJBuCF0Bo/s320/Picture+0641.jpg" border="0" /></a> บางสิ่งบางอย่างผ่านมาแล้วผ่านไปจริงเหรอ แล้วถ้ามันไม่ผ่านไปละ ถ้ามันยังวนเวียนอยู่ตั้งแต่หลับจนตื่นแล้วจะทำยังไง การนั่งตั้งคำถามต่างๆมากมายก็ทำให้ใครหลายคนให้คำตอบว่า Go away! แต่การไปให้พ้นนำมาซึ่งความสงบหรือไม่ก็เปล่าเลยมีคนเคยบอกว่าน้องจ๋าความสงบอยู่ที่ใจต่างหากแล้วถ้าความสงบของใครบางคนอยู่ในแก้วเหล้าใบหนึ่งละ คุณจะว่าอย่างไร </div><br /><div> ถ้าคุณได้ผ่านหูผ่านตาภาพยนต์เรื่อง FriDa มาแล้วคุณคงจะอ๋อกับคำตอบนี้ ด้วยเหตุที่ว่าทั้งเรื่องจะเห็นนางเอก(Salma Hayek ) ถือขวดตากีล่าอยู่ร่ำไป ในวันที่รู้ว่าสามีไปร่วมหลับนอนกับหญิงอื่นสิ่งแรกที่เธอบอกคือ "เอาตากีล่ามา"หนังสัญชาติเม็กซิโกเรื่องนี้บ่งบอกความเป็นเฟมินิสต์ของเธอได้อย่างชัดเจน ถ้าผู้หญิงคนนี้สามารถจัดการกับชีวิตด้วยทางออกที่หลายๆคนเรียกว่าทางออกโง่ๆ ฉันเถียงขาดใจเลยละเพราะสำหรับฉันเหล้าช่วยได้!</div><br /><div></div><br /><div><br /></div><br /><div><a href="http://bp2.blogger.com/_1NNzDw6PCXw/Rq9Acyq6oGI/AAAAAAAAAAM/-gGCkhz6mzM/s1600-h/collage3.jpg"></a><br /><br /><br /><div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7023541063803982481-7995294045936604976?l=wichita1.blogspot.com' alt='' /></div>Wichitahttp://www.blogger.com/profile/06044400098733419690noreply@blogger.com0